رقص در مولن د گالت اثر پیر آگوست

رقص در مولن د گالت اثر پیر آگوست
توضیح عکس:
این عکس بر اساس فایل موجود در گالری گوگل از منبع ویکی‏پدیا تهیه شده است. دست اندرکاران امر، آن را با نرم افزار Nikon به نام Capture x2 اندکی روشن‌تر کرده‏اند تا تجربۀ بصری هرچه‌نزدیکتری با اصل اثر ایجاد شود. در این راستا تلاش شده تا غنای رنگی و ارزش رنگی دست‌نخورده باقی بماند.

غزاله قدوسیان
رقص در مولن دلا گالت
 اثر پیر آگوست رنوار
Bal du Moulin de la Galette

هنر در طول تاریخ همواره دستخوش تحولاتی کوچک و بزرگ بوده که گاهی این تغییرات منجربه انقلابی چشم‏گیر شده و از خود سبکی ماندگار به‏جای گذاشته. امپرسیونیسم یکی از سبک‏های انقلابی پررنگ هنری است که گروهی از هنرمندان نقاش برجسته‏ای را در برمی‏گیرد، نقاشانی چون، کامیل پیسارو، ادگار دگا، ژرژ روسو ، کلود مونه، پل سزان و بسیاری دیگر که در این راستا فعالیت‏های هنری به‏سزایی داشتند. یکی از آن نقاشانِ بارز در این سبک،  پیر آگوست رنوار فرانسوی است که تاریخ زندگیش از سال 1841 تا 1919 م. رقم خورده. وی تحصیلات هنری‏اش را در دانشسرای عالی ملی هنرهای زیبای فرانسه به پایان رسانید. طرح‏ها و نقاشی‏های رنوار بیشتر به آثار تابستانی معروف بود.
رقص در مولن دلا گالت یکی از معروفترین آثار آگوست رنوار و یکی از برترین آثار وی در سومین نمایشگاه نقاشان امپرسیون در سال 1877 بوده است که در ابعاد 31/1 X 75/1 سانتی‏متر و با تکنیک رنگ و روغن در سال 1876 م. خلق شده است. این اثر هم اکنون در موزه اورسِی  پاریس است و نسخه کوچک‏تری از همین اثر در ابعاد 78X114سانتی‏متر توسط همین نقاش کار شده که در مجموعه‏ای شخصی نگه‏داری می‏شود.
رنوار که علاقه‏مند بوده دوستان و همراهان صمیمی و حتی غیر صمیمی خود را در کارهایش به تصویر بکشد، در تابلوی رقص در مولن دلا گالت این علاقه‏مندی را بار دیگر چنان ابراز کرده که به دنبال آن می‏توان چنین گفت:
نقاشی حاکی از یک بعدازظهر تابستانی است در محلی به نام مولن د لاگالت که نقاش، جمعی از زنان و مردان، پیر و جوان و حتی کودکانی را به تصویر کشیده که در حال رقصیدن و تفریح هستند و بعضی گرم صحبت و خنده. آفتاب ملایمی که از لابه‏لای برگ‏های درختان در حال تابیدن است از خود لکه‏های روشنی به‏جای گذاشته که آثار این لکه‏ها، محتوای کار را دلنشین‏تر و عصر تابستانی را زیباتر نشان می‏دهد. می‏توان دید که تابلو از نمای روبه‏رو کار شده است. در نزدیک‏ترین نما (پلان اول) در قسمت پایینی سمت راست تصویر، مردی نشسته بر روی صندلیِ چوبی، که پشتش به بیننده و مشغول صحبت با بانویی است که سمت چپ خود، در قسمت میانیِ پایین تابلو بر روی نیمکتی نشسته و به سمت مرد چرخیده است. زن لباسی روشن به تن دارد با خطوط آبی عمودی؛ گیسوی خرمایی رنگش را با آرایشی ساده جمع کرده و با گلی کوچک آن را زینت داده است.
توضیح عکس:
این عکس بر اساس فایل موجود در گالری گوگل از منبع ویکی‏پدیا تهیه شده است. دست اندرکاران امر، آن را با نرم افزار Nikon به نام Capture x2 اندکی روشن‌تر کرده‏اند تا تجربۀ بصری هرچه‌نزدیکتری با اصل اثر ایجاد شود. در این راستا تلاش شده تا غنای رنگی و ارزش رنگی دست‌نخورده باقی بماند.
 
[1] Musée d'Orsay

پشت میزی که مقابل مرد قرار دارد، دو مرد دیگر نشسته‏اند، و می شود از نمای روبه‏رو به‏خوبی تشخیص داد که مشغول صحبت نوشیدن و خوردن هستند. آنها کلاهی تابستانی به سر و کت و شلوارِ کلاسیک تیره‏ای به تن دارند. توضیح این که تمامی میهمانان و افراد در این تابلو به همان سبکِ کلاسیک، یعنی دوره زندگی نقاش، جامه‏هایی زیبا ، اشرافی و حتی غیر اشرافی به تن دارند که خود جلوه‏ای خاص به اثر داده است.
در قسمت میانی صفحه، بانوی دیگری را می‏تواه دید که بر دوشِ بانویی دیگر- نشسته بر روی نیمکت- خم شده و دستانش را روی شانه‏های او تکیه داده و صحبت‏های مرد نشسته بر روی صندلی را گوش می‏کند. این بانو نیز همانند بانوان دیگر، پیراهن بلند و اشرافیِ تیره‏ای به تن دارد به همراه کلاهی به همان سبک.
گوشۀ پایینی سمت چپِ کادر، نیمرخ دختر بچه‏ای دیده می شود که روی نیمکتی نشسته و تنها نیمه بالایی اندامش در تصویر دیده می‌شود. دخترک گیسوی طلاییِ بلندی دارد که بر روی شانه‏هایش ریخته و با روبان آبی تیره‏ای آن را آراسته و مشغول صحبت با بانویی است که در سمت چپ خود نشسته و تنها قسمتی از صورتش هویدا است؛ شاید آن زن مادر اوست!
در نهایت، در نمای میانی (پلان دوم) و نمای دورتر از آن (پلان سوم) در آلاچیقی، افراد دو به دو، در حال رقصیدن و شادمانی هستند که تعداد درختان و حباب‏های چراغ‏های پایه‏دار و آویزِ چراغ‏ها شاید زینت‏گر دوبارۀ این محفل هستند.
خطوط و لکه رنگ‏های امپرسونیستی، ضربه قلم‏های پی‏در‏پی، نور آفتاب، جمعیت شادمان با چهره‏هایی خندان، رقص و پایکوبی، عصر تابستان، جامه‏های زیبا و احوالات هنرمند نقاش در به‏تصویر کشیدن این اثر، همه و همه، دوشادوش یکدیگر، حاوی پیغامی است از جنس امید، جنس ناب بودنِ زندگی، جنس مرغوبِ حسِ وحدت، و اینکه زندگی کوتاه است و شادمان زیستن در مواجهه با کوتاهیِ زندگی اما، بهانه‏هایی اندک می‏خواهد، بهانه‏هایی چون گرمای دلپذیر خورشید، دور تا دور درختان ثابت و ساکت رقصیدن، در آغوش کشیدن، گیسوان دخترک را نوازش کردن و لذت بردن از لحظه لحظه زندگی دور از تمامی رخوت‏ها$ کسالت‏ها و روزمرگی‏ها.
در اینجا می‏توان جمله‏ای از پیر آگوست رنوار درباره اثری که به جای گذاشته ( رقص در مولن د گالت ) اشاره کرد:
او صمیمانه می‏گوید:
"در حد توان خود می‏کوشم تا تنها برای سرگرمی و لذت بردنِ مردم نقاشی کنم، نه برای خسته کردن یا کسل کردن آنها؛ تا توجه آنها را به سمتی جلب کنم که ارزش دیدن داشته باشد: چیزهایی که ممکن است در خودشان نبینند."

 

 
برچسب ها: نقد اثر
  • بازدیدکنندگان:659
  • دیدگاه ها:0
دیدگاههای کاربران